ene glääse. "Joo, i dängg, jezde wärde mir das au eläi schaffe, s gsund pflääge", het är dankbar gsäit. Är het sich mermools üüberschwänglich bedanggt. "Wie kumm i denn jetzt wiider zrugg, zrugg in mi grosse Körbber und in mini Wält?", het d Angi gfroggt. - Si het zwar schone Antwort überko, aber die het si nümme ghöört. Sie het sich blötzlig wiider schwach gfüült und isch in Ohnmacht gheit. Iri Ohnmacht het sich in wildi Dröim und e diefe Schloof verwandlet.

Si het dräumt, dass si vo Masse umjublet worde isch. Me het si uf eme vergoldete Sässel umeträit und ere zuegruefe: "Hoch läbi d Retterin vo unserem Prinz!" Alli hän "danggschön" gruefe und ere duftendi Rose zuegworfe, wonere in Schoos gfalle sin. Si hän glache, hän sich gfröit, hän danzt und sin ummenander grennt. Luuter Müüs! Wissi, graui, schwarzi, alli hän schööni sidigi Kläider und Läderschue aa. S het Müüs mit wärtvollem Schmugg und Muusemänner trage e Schwärt um d Tallie.

Uf eme Balkon wo mit Efeu und Rose gschmükt gsi isch, isch e Muusemaa gsässe. Är het e Kroone mit Edelschdai uf sim Haupt dräit, näbe im e gläins Müüsli mit ere gläine Kroone uf sim Köpfli. Das isch doch s grangge Müüsli, ir